ทุกคน ฉันมีข่าวดี
ลองทายดูสิ
มอนิก้าท้องแล้ว
จริงเหรอ
ลืมมันไปเถอะ
- ข่าวของนายคืออะไรล่ะ - ขอบคุณ
ฉันได้งานในบริษัทโฆษณา
- เจ๋ง - ว้าว
ที่รัก ยอดเยี่ยมไปเลย
สุดยอด แล้วเงินดีไหม
โธ่ พวกเธอก็
ไม่เอาน่าพวกเธอ
ถ้าฉันไม่รู้ใครได้เงินเดือนมากสุด ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบใครที่สุด
ว่าไง โจอี้
อันที่จริง ฉันจะไม่ได้เงินเดือน นี่เป็นตำแหน่งฝึกงานน่ะ
เจ๋งเลย เราก็มีเด็กฝึกงาน ในกองถ่ายวันคืนในชีวิตเรา
ใช่ เหมือนแบบนั้นแหละ แค่ฉันไม่ต้องมีอะไรกับนาย
แล้วนายคิดว่า ที่นั่นจะให้นายทำอะไรบ้าง
มันเป็นโครงการฝึกอบรมน่ะ
พอจบโครงการ พวกเขาจะจ้างคนที่ถูกใจ
เยี่ยมไปเลย
คงจะต้องมีงานระดับล่าง
ซึ่งคงจะแย่มาก
ผู้ชายที่โตแล้วที่ต้องคอย เสิร์ฟกาแฟชาวบ้าน มันน่าอายนิดๆ นะ
น่าอายและน่ายกย่องมาก
ขอบคุณ
รู้ไหม ถ้าฉันไม่ได้มีงานอยู่แล้วนะ
ฉันคิดว่าฉันคงทำงานโฆษณาได้ดีแน่
รอสส์ พี่ไม่ได้เป็นคนคิดคำโฆษณา "มีนมไหม" นะ
คิดสิ ฉันคิด
ฉันน่าจะจดเก็บไว้
- สวัสดี - ว่าไง
แชนด์เลอร์อยู่ไหน ฉันจะมาอวยพร ให้เขาโชคดีในการทำงานวันแรก
และฉันก็ได้กลิ่นเบคอนด้วย
เขาเพิ่งออกไป
ใครเหรอ
โจอี้
นายต้องไม่เชื่อแน่ๆ เธอโทรมาแล้ว
- เธอโทรมาเหรอ - นายได้แล้ว
ฉันได้เหรอ
เธอพูดเรื่องอะไรเหรอ
ฉันก็ไม่รู้ แต่มันฟังดูดีมาก
ตัวแทนนายโทรมา นายจะได้ไปคัดตัว
- กับเลนเนิร์ด เฮย์สเหรอ - ใช่
ให้ตายสิ สุดยอดจริงด้วย
นี่เป็นบทละครบรอดเวย์ที่ดีมาก
และจัดในโรงละครจริงด้วย
ไม่ใช่ห้องเล็กๆ ใต้ร้านแซนด์วิช เหมือนคราวก่อน
- แล้วบทละครดีไหม - ต้องดีแน่ๆ
เพราะตอนที่ฉันอ่านนะ ฉันไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่าง
- แล้วเลนเนิร์ด เฮย์สก็เล่นด้วย - และกำกับเองด้วย
เขาแสดงได้ดีมาก ในหนังเรื่องแม็คเบ็ธนั่น
เธอดูด้วยเหรอ
เปล่า แต่ฉันเห็นตัวอย่างหนัง
เขาเปิดให้ดูก่อนแจ็กแอสฉาย
ใช่ จริงด้วย
- ผลงานการแสดงเขาดีมากเลย - จริงด้วย
ฉันชอบตอนที่ เขาแสดงโฆษณาโทรศัพท์มือถือ
ใช่ ตอนที่ลิงนั่น ใช้โทรศัพท์ยางอันใหญ่ตีหน้าเขา
บางทีลิงนั่นอาจไปคัดตัวด้วยก็ได้นะ
อย่าทำให้ฉันยิ่งประหม่าสิ
- อรุณสวัสดิ์ ทุกคน - รับกาแฟสักแก้วไหมครับท่าน
ไม่ล่ะ ฉันก็มาฝึกงานเหมือนพวกนาย
ต่างกันแค่เน็กไท กระเป๋าเอกสาร และการที่ฉันเช่ารถได้
(ห้องประชุม)
จริงเหรอ คุณก็มาฝึกงานเหรอ
ใช่ ฉันกำลังเริ่มทำงาน ในสายอาชีพใหม่น่ะ
เราควรต้องเริ่มจากข้างล่างก่อนน่ะ
เพื่อนเอ๋ย
โอเค ฉันรู้ว่าฉันแก่กว่าพวกนายเล็กน้อย
แต่ฉันไม่ใช่บ็อบ โฮปสักหน่อย
นักแสดงตลกไง ยูเอสโอน่ะ
ที่นี่ยูเอสเอนะครับคุณ
(ห้องซ้อมการแสดง)
นี่คือโจอี้ ทริบบิอานี่ค่ะ โจอี้ นี่คือทีมผู้จัด
และคุณน่าจะรู้อยู่แล้ว นี่คือเลนเนิร์ด เฮย์ส
ผมดีใจมากที่ได้มาเจอคุณ ผมเป็นแฟนตัวจริงของงานคุณครับ
ผมโชคดีที่ได้บทบาทดีๆ เยอะน่ะ
ถูกเผงเลย "โทรไม่อั้นทั้งคืนและสุดสัปดาห์"
นี่คุณล้อผมเหรอ
เพราะผมไม่ได้โดนเงินฟาดหัว
ผมไม่ได้ทำเพราะเงิน ผมเชื่อในโทรศัพท์นั่น
ผมเกือบเสียลูกพี่ลูกน้องตัวเองไป เพราะสัญญาณโทรศัพท์แย่ๆ
ไม่ครับ ผมไม่ได้ล้อเลียนคุณ
จริงนะครับ ผมคิดว่าคุณแสดงได้ดีมาก ในโฆษณาพวกนั้น
- จริงเหรอ - ครับ
แต่ผมก็สร้างความน่าเชื่อถือ ให้บทบาทนั้นได้พอควร
- ก็จริง - พูดเล่นหรือเปล่า
ตอนที่คุณถูกยิงออกจากปืนใหญ่
"วางโทรศัพท์นั่น"
ผมเล่นเทคเดียวนะนั่น
เทคเดียวผ่าน ใช่แล้ว
- เราเริ่มเล่นกันเลยดีไหม - แน่นอนครับ
เริ่มต้นที่องก์สอง นั่นเป็นตอนเปิดตัวผม
พร้อมนะ
ทำไมนายยังอยู่ที่นี่อีก
ฉันคิดว่านายรู้ดี
ไอ้เลวเอ๊ย
ฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะนาย
รู้ไหม ฉันจะไปเดี๋ยวนี้เลยก็ได้
- ก็ไปสิ ไป - ฉันไปไม่ได้
ฉันอยากไปอยู่แล้ว หยุดพูดหนึ่งอึดใจ...
แต่ฉันไปไม่ได้
ขอโทษด้วยนะ แต่คุณไม่ควรพูด ว่า "หยุดพูดหนึ่งอึดใจ"
ผมก็คิดว่านั่นเป็นชื่อตัวละครคุณ
ผมคิดว่าคุณเป็นคนอินเดียนแดง หรืออะไรแบบนั้น เพราะ...
- ขอโทษทีครับ - หยุดพูดหนึ่งอึดใจ...
ไม่ล่ะ ขอบคุณมากที่มา เราขอขอบคุณ
- ผมขอขอบคุณ - แน่ใจนะ
ว่าไม่อยากให้ผมเล่นอีกครั้ง
- ผมเล่นแบบมีสำเนียงด้วยก็ได้นะ - ไม่ล่ะ
สำเนียงแบบทางใต้ไง
"ฉันจะไปเดี๋ยวนี้เลยก็ได้ สหาย"
คุณพระคุณเจ้า
โจอี้ อยู่รอก่อนนะ
เลนเนิร์ด เราขอคุยกับคุณได้ไหม
- ว่าไง - ฟังนะ...
คุณล้อเล่นแน่ๆ
- เขาแสดงไม่ได้เลย - แต่เขา...
ผมไม่สนว่าคุณคิดว่าเขาเซ็กซี่
ถ้าคุณอยากนอนกับเขา ก็ไปทำในเวลาส่วนตัว
นี่เป็นละครเวที
ไม่ ฟังนะ ถ้าคุณยืนยันแบบนี้ ผมจะโทรหาตัวแทนผมทันที
ด้วยโทรศัพท์ที่มีสัญญาณชัดแจ๋ว
จนเขาต้องคิดว่าผมยืนอยู่ห้องข้างๆ
สวัสดีครับ ขอบคุณมากนะ ที่กระซิบกันเพราะเห็นใจผม
- ผม... - แต่ฟังนะ
ถ้าคุณบอกมาว่าผมทำอะไรผิด ผมจะกลับไปแก้ไข
และกลับมาลองใหม่กับคุณ
แล้วก็ เป็นไงบ้างจ๊ะ
ให้โอกาสผมอีกสักครั้งเถอะ
ผมอยากทำให้ดีขึ้นจริงๆ ได้โปรด
จริงเหรอ
ถ้าคุณอยากกลับมาใหม่บ่ายวันนี้
นี่คือคำวิจารณ์ของผม
- พร้อมไหม - ครับ
คุณติดอยู่ในหัวตัวเอง คุณคิดมากเกินไป
ผมว่าไม่น่าใช่นะ
ไม่ๆ
คุณไม่เชื่อมโยงตัวเอง เข้ากับส่วนไหนในร่างกายเลย
ไม่มีความรีบร้อนเลย ฉากนี้มีความดิ้นรนต่อสู้
มันคือการแข่งขัน
แล้วสิ่งที่คุณทำมันเป็นแนวนอน
อย่ากลัวที่จะออกไปสำรวจ สิ่งที่อยู่แนวตั้ง
แล้วก็ไม่ต้องท่องบทหรอก ให้บทท่องตัวคุณ
ผมแค่นอนกับผู้จัดไม่ได้เหรอ
ไปหามื้อเย็นกินกันไหม
ไม่ได้หรอก ฉันมีเดตกับสาวเสิร์ฟที่ชื่อเคที่
ฉันรู้ว่าเราเพิ่งไปเจอกัน แค่สองครั้ง แต่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
- ฉันรู้สึกดีกับเธอนะ - ฉันได้ยินเสียงระฆังงานหย่าแล้วล่ะ
เอาล่ะ ส่งกระเป๋าสตางค์มา แล้วทุกคนจะปลอดภัย
อะไรนะ
ฉันมีปืน
เอาล่ะ ใจเย็นนะ ฟีบี้ สงบใจไว้
พระเจ้า ฉันหากระเป๋าเงินไม่เจอ
- เธอด้วย เอากระเป๋าเงินมา - ไม่
หมายความว่ายังไง "ไม่" ว่าแล้ว ว่าเธอต้องทำให้ฉันตาย ฟีบี้ บุฟเฟย์
- โลว์เอลล์ นี่นายเองเหรอ - ฟีบี้เหรอ
- ตายแล้ว - ไม่อยากเชื่อเลย พระเจ้า
ขอโทษที รอสส์ นี่เพื่อนเก่าฉัน โลว์เวลล์ จากสมัยที่ฉันอยู่ข้างถนน
- โลว์เวลล์ นี่รอสส์ - รอสส์ ยินดีที่ได้รู้จัก
เยี่ยม ยินดีสุดๆ
นานมากเลยนะ นานมากจริงๆ
ฉันไม่อยากเชื่อเลย ว่านายยังทำแบบนี้อยู่
ก็ใช่ แต่ฉันเลิกบุหรี่ได้แล้วนะ
เยี่ยมไปเลย
ดูเหมือนว่าเธอสบายดีนะ
แสดงว่าเธอเลิกปล้นจี้แล้วสินะ
ให้ตายสิ
ฟีบี้ เธอเคยจี้คนเหรอ
ขอโทษที รอสส์ เพื่อนเก่าเขากำลังคุยกันอยู่นะ
- สวัสดี - ว่าไง
การคัดตัวเป็นไงบ้าง
พวกเขาอยากให้ฉันเข้าไปอีกบ่ายนี้ แต่ว่า...
ให้ตายเถอะ เลนเนิร์ด เฮย์สไม่ชอบฉันเลย
เกิดอะไรขึ้น
เขาบอกว่าฉันยังไม่รีบร้อนพอน่ะ
และทุกอย่างที่ฉันทำเป็นแนวนอน และฉันควรขยับให้เป็นแนวตั้ง
และเขาก็บอกว่าฉันควรคิดให้น้อยลง
ก็ไม่น่าจะมีปัญหานี่
ที่รัก ฉันกลับมาแก่แล้ว
เป็นอะไรไปเหรอ
ฉันแก่กว่าเด็กฝึกงานคนอื่นๆ เยอะเลย
ฉันสู้พวกเขาไม่ได้หรอก
ที่รัก นายก็แค่แก่กว่านิดเดียว
ลองคิดในแง่ดีสิ นายมีประสบการณ์ชีวิตมากกว่านะ
ใช่ แต่ฉันไม่คิดว่าประสบการณ์ชีวิต จะช่วยฉันเรื่องนี้ได้หรอก
ว้าว
เหมือนมันมีไฟลุกเลย
- นี่คืออะไรเหรอ - นี่เป็นต้นแบบรองเท้าผ้าใบ
แล้วฉันก็ต้องคิดหาวิธีขายมัน ซึ่งฉันทำไม่ได้
เพราะไม่มีผู้ใหญ่ที่เคารพตัวเอง คนไหนคิดจะใส่เจ้านี่หรอก
ฉันจะจ่ายให้ 500 ดอลลาร์เลย
ฉันจะเอาเจ้านี้ไปทำอะไรได้
รองเท้าผ้าใบง่ายจะตาย นายก็ใส่รองเท้าผ้าใบตลอดนี่
อย่างแรกเลยนะ เขาไม่เรียกมันว่ารองเท้าผ้าใบแล้ว
กลายเป็นว่าเขาเรียกมันว่า "เกือก" หรือ "คู่ไถ"
และฉันว่าฉันได้ยินสักคนพูด ว่า "คู่เฟี้ยว" ด้วย
ดูสิ มันมีล้อยื่นออกจากด้านล่าง เพื่อที่คนจะได้แล่นไปกับพื้น
เพราะการเดินมันหนักหนาเกินไป
"เด็กๆ ไถไปสู่หนทางของเด็กอ้วนเลย"
เธอช่วยฉันขายรองเท้านี่ได้ไหม
เอาล่ะ นายได้ลองคิดถึง การขายด้วยผู้หญิงนมใหญ่หรือยัง
ไม่ล่ะ ฉันไม่คิดว่าพวกเขา อยากได้อะไรแบบนั้น
แต่มันจะได้ผลกับฉันนะ
นายคิดว่าฉันซื้อสามแม่ครัวมาทำไมล่ะ
(เซ็นทรัลเพิร์ก)
ว่าไง
- นี่ - ว่าไง
เธอต้องเดาไม่ได้แน่ ว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น
- ฟีบี้กับฉันโดนจี้ - แล้วเป็นอะไรกันหรือเปล่า
ไม่เป็นไร เพราะฟีบี้รู้จักโจรคนนั้น
ทำไมเธอถึงรู้จักโจรล่ะ
ฉันขอโทษทีที่ฉันมีเพื่อนคนอื่น นอกเหนือจากเราหกคน
อยากรู้ไหมว่าทำไมเธอถึงรู้จักเขา เพราะฟีบี้ก็เคยปล้นคนเหมือนกันไง
จริงเหรอ
ฉันก็ไม่ได้ภูมิใจหรอก แต่ก็นะ...
ตอนที่ฉันอยู่ข้างถนน บางครั้งฉันก็ ต้องการเงินไว้ซื้ออาหารและของต่างๆ
- ฟีบี้ มันแย่มากเลยนะ - ก็ใช่
ก็ฉันไม่ได้รวยแบบพวกเธอนี่ โอเคไหม
ฉันไม่ได้กินทอง ไม่ได้มีม้าแคระบินได้
ชีวิตฉันลำบาก แม่ฉันถูกคนค้ายาฆ่าตาย
แม่เธอฆ่าตัวตายนี่
ก็เธอนั่นแหละที่ค้ายา
แต่นั่นแหละ ดีแล้วที่ฟีบี้รู้จักเขา
เพราะฉันกำลังจะจัดหนักกับเขาแล้ว
ใช่เลย
นี่ต้องทำให้พี่คิดถึงความทรงจำ แย่ๆ นั่นแน่เลย รอสส์
ทำไมเหรอ
รอสส์เคยโดนจี้ตอนเด็กน่ะ
- จริงเหรอ - ใช่
มันสร้างบาดแผลไว้เลยล่ะ
เรื่องเกิดที่หน้าร้าน เซนต์มาร์กคอมิกส์
ฉันก็ทำอะไรของฉันไป
ไปดูว่าสัปดาห์นั้น สไปเดอร์แมนเจอปัญหาอะไรบ้าง
วันเดอร์วูแมนต่างหาก
นั่นแหละ ฉันกำลังเดินไปร้านเบเกอรี่
เพื่อจะซื้อเค้กลินเซอร์ สักโหลสองโหลให้ใครบางคน
แล้วจู่ๆ ก็มีนักเลงคนหนึ่ง ถือท่อกระโดดออกมาแล้วพูดแล้ว
- "ส่งเงินมา ไอ้หนู" - พระเจ้าช่วย
ใช่ แล้วสิ่งที่แย่ที่สุด คือเขาเอากระเป๋าเป้ฉันไปด้วย
ในนั้นมีหนังสือการ์ตูนที่ฉันวาดเอง
"เจ้าหนูนักวิทย์"
จริงด้วย แล้วพลังพิเศษของเขาคืออะไรนะ
ความกระหายความรู้ระดับเหนือมนุษย์
ฉันไปสอนดีกว่า
มีเพื่อนเธออยู่ระหว่างทาง ที่ฉันต้องคอยระวังอีกไหม ฟีบี้
ไม่หรอก แต่อันที่จริง นายควรอยู่ห่างถนนเจนไว้
เพราะตรงนั้นเป็นถิ่นของโจจอมจ้วง
- โอเค ฉันว่าเรามีปัญหาแล้ว - อะไรเหรอ
สมัยที่ฉันปล้นจี้คนน่ะ ถิ่นฉันคือเซนต์มาร์กคอมิกส์
แล้วไง
ท่อเป็นอาวุธฉัน และเด็กบ้าการ์ตูน วัยแรกรุ่นก็เป็นเหยื่อของฉัน
แล้ว
มีเด็กคนหนึ่งที่มีสติกเกอร์ บนกระเป๋าเป้ เขียนว่า
- "ธรณีวิทยาเจ๋งสุด" - "ธรณีวิทยาเจ๋งสุด"
- ตายแล้ว - ใช่ไง ฉันเคยจี้รอสส์
- คุณมาสาย - ผมรู้ ผมขอโทษ
แต่ผมขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียวได้ไหม
- ไม่ได้ เลนเนิร์ดไม่รอใคร - แต่ท่อผมจะแตกแล้ว
โจอี้ มาแล้วสินะ เริ่มกันเลย เร็วเข้า
- อันที่จริง ผมต้องไป... - เราต้องเริ่มแล้ว เร็วสิ
- ครับผม - เอาเลย
พร้อมนะ
- ทำไมนายยังอยู่ที่นี่อีก - ฉันคิดว่านายรู้ดี
- ไอ้เลวโรคจิตเอ๊ย - ฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะนาย รู้ไหม
- อะไรล่ะ - ฉันจะไปเดี๋ยวนี้เลยก็ได้
- ก็ไปสิ ไป - ไม่ได้ ฉันอยากไป แต่ฉันไปไม่ได้
คัต สุดยอดเลย
ทำได้ยอดเยี่ยมมาก
- คุณทำทุกอย่างตามที่ผมบอก - เหรอครับ
ใช่ แล้วอีกอย่าง แล้วคุณก็มีแบบ ไม่รู้สิ
- ที่คุณบิดไปมานั่น - เหรอครับ
คุณสร้างตัวละครที่ผมนึกไม่ถึงเลย
สุดยอด นี่ งั้นเอาอย่างนี้นะ
พรุ่งนี้คุณกลับมา คัดตัวรอบสุดท้ายกับคนอื่นๆ
ทำแบบนี้เลย แบบที่คุณทำอยู่ แต่รู้อะไรไหม
- ขอมากกว่านี้ คุณทำได้ไหม - แน่นอนครับ ได้
ผมไม่มีเวลาขอบคุณคุณ เพราะผมต้องไปแล้วจริงๆ
ดูสิ เขายังอินบทบาทเขาอยู่เลย ผมชอบเขานะ
ผมแค่หว่านเมล็ดไว้ ผมก็อธิบายไม่ได้เหมือนกัน
ว่าไง
- สวัสดี - นายทำอะไรอยู่
ใส่รองเท้าผ้าใบนี่
พยายามเข้าถึงความคิดเด็กรุ่นใหม่น่ะ เผื่อจะนึกอะไรออก
- นึกอะไรได้หรือยัง - ได้สิ เอาแบบนี้ไหม
"รองเท้าใส่แล้วเจ็บ
เหมือนเท้าสองข้างโดนเตะผ่าหมาก"
- สวัสดี - ว่าไง
เธออาจสงสัยว่าฉันกำลังทำอะไร
ไม่ล่ะ ฉันเห็นแบบนี้ตลอด
เมื่อวานตอนคัดตัว ฉันปวดฉี่มาก
และกลายเป็นว่าการปวดฉี่ ทำให้ฉันเป็นนักแสดงที่ดีมากเลย
ฉันจะได้ไปคัดตัวอีกรอบ ฉันเลยจะดื่มทุกอย่าง
แต่ว่านะ เอ้กน็อกในตู้เย็นเรา อร่อยมากเลยล่ะ
โจอี้ นั่นเป็นนมชงของเด็กนะ
เราต้องไปซื้อมาเพิ่มแล้วล่ะ
อันที่จริง รองเท้านี่ก็ไม่ได้แย่เท่าไรนะ
เธอควรเอาอะไรแบบนี้ ไปเสนอกับราล์ฟ ลอเรน
ข้อแรกเลย มันงี่เง่ามาก
และข้อที่สอง ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้พูดกับราล์ฟ
เอาล่ะ ฉันรู้สึกเด็กลงแล้วล่ะ
ฉันว่าฉันทำสะโพกตัวเองหัก
- ว่าไง เพื่อน - ว่าไง
สอนสนุกไหม
ไม่เคยมีใครถามฉันแบบนี้เลย เกิดอะไรขึ้น
ไม่มีอะไร ฉันอยากรู้จริงๆ
อันที่จริง เราถกกันอย่างออกรส เรื่องสมัยไพลสโตซีน...
ไม่เป็นไรแล้ว เล่ามาก็ไร้ประโยชน์
ฉันมีเรื่องจะสารภาพ
นายจำผู้หญิงที่เคยจี้นาย ตอนนายยังเด็กอยู่ได้ไหม
เธอพูดอะไร คนนั้นไม่ใช่ผู้หญิง เป็นผู้ชายตัวสูงใหญ่ต่างหาก
นายไม่ต้องโกหกอีกแล้ว รอสส์ ฉันรู้คนนั้นคือเด็กผู้หญิงอายุ 14
- ไม่ใช่สักหน่อย - ใช่สิ
ไม่ใช่เลย
เธอคิดว่าฉันจะป้องกันตัวเอง จากเด็กผู้หญิงอายุ 14 ไม่ได้เหรอ
ส่งเงินมา ไอ้หนู
พระเจ้า เธอนี่เอง
ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย เธอจี้ฉันเหรอ
ใช่ และฉันก็เสียใจมากจริงๆ รอสส์ ฉันขอโทษ
แต่ถ้านายลองคิดดูดีๆ มันก็เจ๋งดีเหมือนกันนะ
เพราะฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนนอกมาตลอด
แบบว่าพวกนายมีความสัมพันธ์ ระหว่างกันมาตั้งนานมากแล้ว
แล้วตอนนี้นายกับฉัน ก็มีความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างกันด้วย
มันไม่ได้ดีสักหน่อย
ฉันรู้ ยกโทษให้ฉันเถอะ ฉันไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี
ไม่มีอะไรที่เธอจะพูดได้หรอก
มันเป็นเรื่องน่าอายที่สุด ที่เกิดขึ้นกับฉันเลย
- จริงเหรอ น่าอายกว่า... - อย่าเริ่มเลย
แล้วตอนจบของโฆษณา พวกสาวๆ จะออกมาจากอ่างน้ำร้อน
แล้วเริ่มกอดจูบกัน
เป็นไงๆ
น่าสนใจดี
ขอฝากไว้นิดหนึ่ง คุณไม่ได้พูดถึงรองเท้าเลย
ใครเป็นคนต่อไป
- แชนด์เลอร์ - ได้เลย
เริ่มที่ฉากผู้ชายคนหนึ่ง กำลังใส่รองเท้า
เขาอายุประมาณผม
- ประมาณคุณเหรอ - เออ
และเขาก็เริ่มไถลไปบนถนน แล้วก็เริ่มควบคุมไม่อยู่
แล้วเขาก็อาจจะล้มหรืออาจเจ็บตัว
ตอนนั้นเองก็มีเด็กคนหนึ่ง ใส่รองเท้านี้แล้วโฉบผ่านมา
เขากระโดดข้ามชายแก่ๆ คนนี้ และก็หัวเราะ และคำโฆษณาก็ขึ้น
"ไม่เหมาะสำหรับผู้ใหญ่"
แชนด์เลอร์ เยี่ยมไปเลย
ขอบคุณครับ ท่าน
หรือผู้ชายที่อายุน้อยกว่าผมสองปี
เห็นไหม นั่นบอกจุดขายที่ชัดเจน และสื่อสารกับกลุ่มลูกค้าหลักของเรา
- คุณคิดออกได้ยังไง - ผมก็ไม่รู้ ไม่รู้เหมือนกัน
ผมแค่พยายาม เข้าถึงความคิดเด็กรุ่นใหม่
แล้วนั่นนี่ก็เริ่มลื่นไหล
- เยี่ยมไปเลย ทำได้ดีมาก - ขอบคุณ
ไว้พรุ่งนี้เจอกัน
อากาศหนาวทำให้สะโพกฉันเจ็บ
ว่าไง รอสส์
เอาล่ะ ฟังนะ
ฉันรู้ว่านายยังโกรธฉันอยู่ แต่ฉันคุยกับนายสักแป๊บได้ไหม
เอาเลย อ๋อ ขอโทษที เอาไปเลย
ฉันแค่อยากขอโทษนายอีกครั้ง
และเอาอะไรสักอย่างมาให้นายดู ฉันว่านายจะต้องตื่นเต้นแน่ๆ
คุณพระช่วย "ขยะจากข้างถนน"
(ขยะจากข้างถนน)
ฟังนะ รอสส์
ในกล่องนี้ มีของที่ฉันได้มาจากการปล้นจี้
ที่ฉันคิดว่าพิเศษเกินกว่า จะเอาไปขายหรือเอามาสูบ
ยังไงก็เถอะ ฉันไปนั่งรื้อของแล้วก็เจอ...
เจ้าหนูนักวิทย์
ตายจริง
- ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะได้เห็นมันอีก - ใช่
อะไรเนี่ย
- ทุกอย่างอยู่ครบเลย - ใช่
ทำไมเธอถึงยังเก็บมันไว้มาตลอดล่ะ
ฉันคงคิดว่ามันดีมากล่ะมั้ง
และสักวันหนึ่งมันอาจมีค่าขึ้นมา
เธอคิดว่าเจ้าหนูนักวิทย์ มีค่าควรเก็บไว้จริงเหรอ
ใช่สิ
แต่ฉันก็มีกระปุกวาสลีน กับกะโหลกแมวในนี้ด้วยเหมือนกัน
แต่มันก็เจ๋งมากอยู่ดี
ให้ตายสิ ขอบคุณนะ ฟีบี้
ไม่เป็นไร และขอบคุณสำหรับเจ้าหนูนักวิทย์
ฉันได้เรียนรู้อะไรจากเขาเยอะเลย
ไม่เป็นไร
(เจ้าหนูนักวิทย์)
- ฉันต้องการคำตอบ - ฉันบอกสิ่งที่ฉันไม่รู้ไม่ได้หรอก
- นายรู้ - ฉันไม่รู้
ฉันต้องการคำตอบเดี๋ยวนี้
ก็ได้ๆ
นายต้องการคำตอบงั้นเหรอ คำตอบก็คือ...
เธอไม่เคยรักฉันเลย เธอรักนายคนเดียว
นายรู้เรื่องนี้มาตลอด แต่ไม่เคยบอกฉันเลยเหรอ
นายไม่เคยบอกฉันเลย
ฉันไม่มีทางจะให้อภัยนาย ฉันไม่มีทางจะให้อภัยตัวเอง
ฉันไม่มีเหตุผลจะอยู่ต่อไปแล้ว ปัง จบฉาก
น่าทึ่งมาก
- คุณได้บทนั้นไปเลย - ขอบคุณครับ ขอบคุณ
- เรียบร้อย - ตอนนี้ผมต้องไปแล้วล่ะ
เดี๋ยวสิ เดี๋ยวก่อน ยินดีด้วย คุณทำสำเร็จแล้ว
คุณทำได้แล้ว ทีนี้ก็ผ่อนคลายได้แล้ว
ว้าว ค่าเคเบิ้ลทีวีแพงจัง
นายไม่มีงานทำ แต่ยังซ่าสั่งซื้อหนังโป๊นะ
ตอนบ่ายวันเสาร์เหรอ
ฉันอยู่ที่บ้านนี่
นี่ ฟีบี้คงไม่ได้บอกเธอเรื่อง...
ว่าเธอเป็นผู้ชายตัวใหญ่ ที่เคยจี้พี่น่ะเหรอ บอกแล้ว
เข้าใจล่ะ แล้วเธอคงไม่ได้บอก...
- ทุกคนที่เรารู้จักน่ะเหรอ บอกแล้ว - เยี่ยมมาก ขอบใจ
คำบรรยายโดย ณัฐณิชา พุฒพิทักษ์